Η ποδηλασία είναι ένα άθλημα με αρκετά μεγάλη συχνότητα τραυματισμών, είτε πρόκειται για επαγγελματία αθλητή είτε για ερασιτέχνη. Η ποδηλασία ανήκει στην κατηγορία των κυκλικών  αθλημάτων που χαρακτηρίζονται από μεγάλη και μέγιστη ισχύ των προπονητικών επιβαρύνσεων και απαιτεί την ανάπτυξη μεγάλων ταχυτήτων, υπό συνθήκες αυξημένης επιβάρυνσης των μυών των κάτω άκρων και της πλάτης. Όλες αυτές οι εντάσεις και οι επιβαρύνσεις συχνά οδηγούν σε τραυματισμούς.

Τα αίτια των τραυματισμών είναι αρκετά:

• Κακή φυσική κατάσταση του αθλητή. Ανεπαρκής προθέρμανση.

• Προπονητική επιβάρυνση πάνω από τα όρια αντοχής του αθλητή.

• Καταπονημένο και εξαντλημένο μυοσκελετικό σύστημα.

• Μειωμένη αντίσταση στις διαφόρων ειδών κακώσεις.

• Κακή υλικοτεχνική υποδομή και ακατάλληλη ενδυμασία(έλλειψη κράνους και προστασιών, ακατάλληλο ΄΄μαξιλαράκι΄΄ ποδηλατική βερμούδας).

• Κακή στάση και θέση οδήγησης του ποδηλάτου.

• Άσχημες καιρικές συνθήκες με ψυχρό και υγρό περιβάλλον.

• Λάθη τεχνικής και υπερεκτίμηση δυνατοτήτων(κυρίως στο ΜΤΒ)

• Κακή διάθεση και ψυχολογία.

• Αυτοκινητικά ατυχήματα, καθώς συχνά ο ποδηλάτης εκτίθεται σε δρόμους με αυξημένη κυκλοφορία.

Αποκατάσταση

Βασική επιδίωξη μετά τον τραυματισμό του ποδηλάτη είναι η επέκταση της λειτουργικής ικανότητας σε όσο το δυνατόν συντομότερο χρόνο. Για τον σκοπό αυτό κρίνεται απαραίτητη η συνεργασία προπονητή-ιατρού-φυσικοθεραπευτή και βεβαίως του ίδιου του αθλητή.

Οι σκοποί της αποκατάστασης του τραύματος είναι οι εξής: 

Ανακούφιση από τον πόνο. Επούλωση του τραύματος. Ενδυνάμωση των μυών. Επανάκτηση της νευρομυϊκής συναρμογής, δηλ. της λειτουργικότητας. Η σταδιακή φόρτιση και η επιστροφή στις προπονήσεις.