Στην καθημερινότητα μας συχνά ακούμε τις ακόλουθες φράσεις «λουμπάγκο», «δίπλωσα από τον πόνο», «πόνος που μου κόπηκε η ανάσα» και άλλες, οι οποίες προσπαθούν να περιγράψουν τον έντονο πόνο που μπορεί να αισθάνεται κάποιος στην περιοχή της μέσης ή οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (ιατρικός όρος ΟΜΣΣ).

Ο πόνος σε αυτή την περιοχή αλλά και γενικότερα σε κάθε κομμάτι της σπονδυλικής στήλης (ΣΣ) είναι το κυριεύον σύμπτωμα που μας εκφράζει ότι στην σπονδυλική στήλη ή σε παρακείμενη περιοχή κάτι δεν πάει καλά .

Το παρόν κείμενο θα επικεντρωθεί στον μη τραυματικό πόνο (π.χ. κάταγμα ΣΣ) που μπορεί να εκδηλωθεί έπειτα από άρση βάρους, ή από απλό / απότομο σκύψιμο, ή μετά από έντονη δραστηριότητα – συνηθισμένη ή όχι – για αυτόν που την κάνει.

 

Οι συνηθέστερες αιτίες για τον πόνο της σπονδυλικής στήλης είναι:

• Κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου (κεντρική, κεντρικοπλάγια, πλάγια)
• Σπονδυλαρθρίτιδα
• Σπονδυλολίσθιση
• Σπονδυλόλυση (σε μικρές ηλικίες)
• Αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα
• Παραμορφώσεις σπονδυλικής στήλης
• Κύστες σπονδυλικής στήλης
• Παθολογικές καταστάσεις σπονδυλικής στήλης (φυματίωση, νεοπλασματικές εξεργασίες, παθολογικές εξεργασίες κατώτερης κοιλιακής χώρας με αντανάκλαση στη σπονδυλική στήλη)

Όλα τα παραπάνω χρίζουν προσεκτικής διαφορικής διάγνωσης (ΔΔ).

Η διαγνωστική προσέγγιση του θεράποντος ιατρού ξεκινά πάντοτε με γνώμονα τη διαφορετικότητα του εκάστοτε οργανισμού/αθλητή. Βασική προϋπόθεση αποτελεί το πλήρες ατομικό ιστορικό καθώς και το κατά το βέλτιστο δυνατό οικογενειακό ιστορικό του αθλητή. Έπειτα ακολουθεί η πλήρης κλινική εκτίμηση της περιοχής και των κάτω άκρων (ριζοπάθεια), καθώς και ο έλεγχος της αισθητικότητας / μυικότητας και των αντανακλαστικών των κάτω άκρων.

Πολύτιμο όπλο στην διαγνωστική μας προσέγγιση αποτελεί η μαγνητική τομογραφία (MRI), η αξονική τομογραφία (κυρίως όμως για τραύματα της σπονδυλικής στήλης), καθώς και ο υπέρηχος (U/S) ο οποίος συνιστάται κυρίως για τη διαφορική διάγνωση παθολογικών καταστάσεων της κάτω κοιλίας.

Επιπρόσθετα, βοηθητικό ρόλο στην καλύτερη διάγνωση παίζουν οι αιματολογικές εξετάσεις και οι δείκτες φλεγμονής.

Η θεραπευτική προσέγγιση που προτείνεται δεν είναι ίδια για κάθε ασθενή και εξειδικεύεται σε καθέναν ξεχωριστά βάσει των αναγκών του.

Πηγή: https://www.runbeat.gr/